William Blake

william_blake_watercolor_portrait

William Blake (1757 – 1827) – XVIII-wieczny angielski poeta, pisarz, rytownik, malarz, drukarz i mistyk, prekursor romantyzmu. Przez współczesnych nazywany często Mad Blake (szalony Blake), zaliczany czasem do grona poetów wyklętych w literaturze angielskiej (Wikipedia).

A photo posted by Alessandro Michele (@lallo25) on

Podczas pokazu kolekcji Spring Summer Ready-To-Wear 2017 marki Gucci w Mediolanie w soundtracku pojawiły się nagrania z wierszami Williama Blake’a z tomu “Pieśni Niewinności i Doświadczenia” czytanymi przez Florence (która jest ambasadorką marki). Oto wybrane wiersze:

Noc

Słońce na zachód chowa blask,
Świeci wieczorna gwiazda,
Ptaki umilkły w ciszy gniazd,
I ja poszukam gniazda.
A księżyc na skraju
Niebieskiego gaju
Siadł zadowolony,
W noc czule wpatrzony.

Żegnajcie łąki, gaje — wy
Rozkosze głodnych stad
Baranków; choć nie widać ich,
Lecz lśni aniołów szlak:
Zraszają łask zdrojem,
Radością, pokojem
Najmniejszy kwiatuszek,
Każdą śpiącą duszę.

Pilnują ciepła ptasich gniazd
Zerkając do każdego;
Przy dzikich bestiach dzierżą straż,
By ustrzec je od złego;
Kto płacze, niebożę,
I usnąć nie może,
Sen ześlą na niego,
Utulą biednego.

Gdy tygrys ryczy, wyje wilk,
Anioł się nad nim żali,
Chce uśpić dziką żądzę krwi,
Owieczki chce ocalić;
Aniołowie snadnie
Duszyczki chwytają
W nowy świat zsyłają.

Tam zaś z czerwonych ślepi lwich Popłyną złote łzy,
Wzruszona skargą ofiar swych
Bestia poniecha krwi,
Rzeknie:„Złość przez pokorę,
A przez zdrowie — co chore
Znika z Jego przyczyny
Z nieśmiertelnej krainy”.

„Z tobą, baranku, mogę lec
I spać, lub myśl obrócić
Ku temu,co miał imię twe,
Z tobą się paść i smucić;
W rzece życia obmyty,
W złoto grzywy spowity,
Jaśnieć będę po wieczność
Jako strażnik owieczkom”.

separator

Mój piękny róży krzaku

Dawali mi kwiat – takiego
nie zrodził dotąd maj.
Ja – że mam pięknej róży krzak,
Innemu raczej słodycz daj.

I powróciłem do mej róży,
by dbać o nią dniem i nocą.
Zazdrosna, odwróciła się –
jej kolce są mi rozkoszą.

separator

Ah! Słoneczniku

Ah! Słoneczniku, czasem znużony,
Wciąż mierzysz wędrówkę Słońca,
Gonisz za klimatem słodkim, złoconym,
Gdzie kończy się podróż wędrowca;

Gdzie młodość pożądaniem spalona,
I blada Dziewica w śniegu całunie
Powstaną z grobów by drogę pokonać,
Tam dokąd mój Słonecznik od zawsze frunie.

separator

Lilia

The modest Rose puts forth a thorn,
The humble sheep a threat’ning horn:
While the Lily white shall in love delight,
Nor a thorn nor a threat stain her beauty bright.

separator

Ogród miłości

Wszedłem do ogrodu miłości,
I nowy obraz zadziwił mój wzrok;
Ktoś wystawił kaplicę tam,
Gdzie zabaw nie dosięgał mrok.

I jej wrota zatrzaśnięto na głucho
I „Nie będziesz” wyryto na drzwiach;
Zwróciłem się więc do ogrodu miłości
Gdzie kwiatów nie wyrzucano w piach.

I pojąłem, że pełen jest mogił,
I grobowców, gdzie kwiatów był dom;
I księża w czerni snuli się wśród cierni,
I związywali z namiętnością me największe przyjemności.

separator

Ah Sun-flower! weary of time,
Who countest the steps of the Sun:
Seeking after that sweet golden clime
Where the travellers journey is done.
Where the Youth pined away with desire,
And the pale Virgin shrouded in snow:
Arise from their graves and aspire,
Where my Sun-flower wishes to go.
separator

The Lilly

The modest Rose puts forth a thorn,
The humble sheep a threat’ning horn:
While the Lily white shall in love delight,
Nor a thorn nor a threat stain her beauty bright.

separator

The Garden Of Love

Komentarze

Florence + The Machine w Łodzi - akcje koncertowe - dołącz do nas!SZCZEGÓŁY

Zadaj pytanie

Imię

Adres email

Pytanie

Plik